Skip navigation

24 kwietnia 2023

Rozporządzenie w sprawie ekoprojektu jako podstawa wprowadzania paszportów produktów

Udostępnij

Produkty odgrywają istotną rolę w życiu każdego obywatela, a liczba, zakres i różnorodność oferowanych wyrobów stale rośnie. Wraz z postępem technologicznym, który dokonał się w ciągu ostatnich dziesięcioleci, wzrosła również nasza zależność od różnego rodzaju urządzeń – komputerów, smartfonów, mebli i urządzeń AGD i RTV itp. – które ułatwiają nam codzienne prowadzenie domu. Z perspektywy przedsiębiorców swobodny obrót produktami w Unii Europejskiej ma zasadnicze znaczenie dla zapewnienia funkcjonowania rynku wewnętrznego, który pozostaje podstawą konkurencyjności.    

Do tej pory kwestie oddziaływania na środowisko produktów, w tym urządzeń do użytku domowego oraz stosowanych w sektorze usług i przemysłu, regulowała Dyrektywa 2005/32/WE[1], która została zastąpiona Dyrektywą 2009/125/WE[2]. Komisja Europejska opracowała 23 rozporządzenia wykonawcze zawierające wymagania dotyczące poszczególnych grup produktów[3].

Obecnie, ze względu na konieczność dostosowania regulacji do przyjętych zobowiązań klimatycznych, Komisja Europejska pracuje nad wnioskiem do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego ramy ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla zrównoważonych produktów i uchylające dyrektywę 2009/125/WE[4].

Rozporządzenie ma na celu zmniejszenie negatywnego wpływu na środowisko w cyklu życia produktów oraz poprawę funkcjonowania rynku wewnętrznego. Przyczynia się ono również do realizacji celów unijnej polityki przemysłowej, obejmujących zwiększenie podaży zrównoważonych produktów i popytu na nie, realizowanie założeń w zakresie zrównoważonej produkcji oraz zapewnienie równych warunków działania dla produktów sprzedawanych na rynku wewnętrznym. Dzięki zasadom przyjętym w regulacji możliwe będzie uniezależnienie rozwoju gospodarczego od wykorzystania zasobów naturalnych oraz zmniejszenie zależności od materiałów, co przyczyni się do zwiększenia otwartej strategicznej autonomii i odporności UE.

Do czasu wejścia w życie obecnie procedowanego rozporządzenia, Komisja Europejska będzie kontynuowała prace w ramach obowiązującej dyrektywy w sprawie ekoprojektu, m.in. poprzez stworzenie i przyjęcie nowego planu prac dotyczącego ekoprojektu i etykietowania energetycznego na lata 2022–2024. Plan ma uwzględniać nowe produkty związane z energią. Te, które obecnie podlegają już regulacji, przejdą przegląd i zostaną im postawione bardziej ambitne cele.

Rozporządzenie ustanawia wymogi dotyczące ekoprojektowania produktów, które obejmują m.in. poniższe zagadnienia:

  • trwałość i niezawodność produktu;
  • możliwość ponownego użycia produktu;
  • możliwość ulepszenia produktu, możliwość jego naprawy, łatwość konserwacji i odnowienia;
  • obecność substancji potencjalnie niebezpiecznych w produktach;
  • efektywność energetyczna produktu i jego zasobooszczędność;
  • zawartość materiałów z recyklingu w produktach;
  • regeneracja, odzysk i recykling produktu;
  • ślad węglowy i środowiskowy produktu;
  • przewidywana ilość odpadów wytworzonych w związku z produktem.

Rozporządzenie ustanawia także cyfrowy paszport produktu („paszport produktu”), który ma być zbiorem danych charakterystycznych dla danego produktu. Będzie on dostępny drogą elektroniczną za pośrednictwem nośnika danych (np. liniowego kodu kreskowego lub kodu QR), zaś konkretne informacje zostaną określone w aktach delegowanych do rozporządzenia.

Paszport jako instrument Zielonego Ładu i GOZ

Podkreślenia wymaga, iż rozporządzenie jest częścią większego pakietu inicjatyw dotyczących zrównoważonych produktów i propagujących wybór zrównoważonych produktów przedstawionych przez Komisję Europejską. Ramy polityki zrównoważonych produktów obejmują działania w trzech głównych obszarach:

    • propagowanie projektowania zrównoważonych produktów;
    • wzmocnienie pozycji konsumentów i nabywców publicznych;
    • propagowanie obiegu zamkniętego w procesach produkcji.

Regulacje dotyczące wyżej wymienionych obszarów obejmują inicjatywy sektorowe dotyczące wyrobów znacznie wpływających na środowisko, tj. włókienniczych[5] i budowlanych[6], a także inicjatywę mającą na celu wzmocnienie pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej poprzez lepsze informowanie i lepszą ochronę przed nieuczciwymi praktykami[7]. Działania te są częścią ogłoszonego w marcu 2020 r. planu działania dotyczącego gospodarki o obiegu zamkniętym (GOZ).

Kolejnym dokumentem związanym z wprowadzeniem paszportów produktowych jest strategia przemysłowa dla Europy z 2020 r. Określa ona nadrzędną ambicję Unii, aby wspierać „dwojaką transformację”, tj. cyfrową i „zieloną”, w celu osiągnięcia neutralności klimatycznej i przywództwa cyfrowego. Akcentuje się w niej wiodącą rolę, jaką musi odegrać w tym procesie przemysł europejski, który będzie ograniczał ślad węglowy i materiałowy oraz uwzględniał kwestię obiegu zamkniętego we wszystkich sektorach gospodarki. Dokument podkreśla potrzebę odejścia od tradycyjnych modeli biznesowych i zrewolucjonizowania sposobu, w jaki projektujemy, produkujemy, wykorzystujemy
i wyrzucamy produkty.

Podstawą wszystkich tych inicjatyw jest Europejski Zielony Ład. Jest to strategia wzrostu gospodarczego, zgodnie z którą sprawiedliwe i prosperujące społeczeństwo obywateli UE będzie żyło w nowoczesnej, zasobooszczędnej i konkurencyjnej gospodarce, która w 2050 r. osiągnie zerowy poziom emisji gazów cieplarnianych netto i w ramach której wzrost gospodarczy będzie oddzielony od wykorzystania zasobów naturalnych.

W jakich obszarach i kiedy ma zostać wprowadzony paszport?

Podczas wykonywania analizy wpływu[8] do wniosku ustawodawczego rozpatrywano kilka opcji związanych z ustaleniem zakresu obowiązywania rozporządzenia. Jedna z opcji wskazywała na objęcie rozporządzeniem:

      • produktów związanych z energią (włączając środki transportu);
      • wyrobów tekstylnych;
      • mebli;
      • produktów pośrednich o dużym wpływie na środowisko (tj. żelazo, stal, aluminium);
      • chemikaliów[9].

Ostatecznie zdecydowano jednak, iż rozporządzenie będzie miało zastosowanie do wszelkich dóbr fizycznych wprowadzanych do obrotu lub oddawanych do użytku (wyprodukowanych lub importowanych), w tym do części i produktów pośrednich. Zgodnie z tym scenariuszem, rozporządzenie będzie obejmowało 65% emisji gazów cieplarnianych i 69% zużycia energii pierwotnej wynikającego z konsumpcji w Europie.

Z zakresu działania rozporządzenia wyłączono:

      • żywność zdefiniowaną w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;
      • pasze zdefiniowane w art. 3 pkt 4 rozporządzenia (WE) nr 178/2002;
      • produkty lecznicze stosowane u ludzi, które zdefiniowano w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE;
      • weterynaryjne produkty lecznicze zdefiniowane w art. 4 pkt 1 rozporządzenia (UE) 2019/6;
      • żywe rośliny, zwierzęta oraz mikroorganizmy;
      • produkty pochodzenia ludzkiego;
      • produkty pochodzenia zwierzęcego i roślinnego, związane bezpośrednio z ich przyszłą reprodukcją.

Rozporządzenie wejdzie w życie dwadzieścia dni po publikacji w Dzienniku Urzędowym UE i będzie obowiązywało bezpośrednio we wszystkich państwach członkowskich. Najważniejsze jest jednak to, że po jego przyjęciu, KE przyjmie plan prac określający orientacyjny wykaz grup produktów, w odniesieniu do których zamierza przyjąć akty delegowane. To one będą konkretnie wskazywać wymogi dotyczące ekoprojektu dla produktów, aby poprawić ich zrównoważenie środowiskowe. Samo rozporządzenie jest jeszcze przed pierwszym czytaniem w Parlamencie Europejskim[10] i trwa jeszcze procedura legislacyjna.

Cele wprowadzenia paszportu

Wprowadzenie cyfrowego paszportu produktu ma trzy główne cele:

      • zapewnienie, by podmioty uczestniczące w łańcuchu wartości, w szczególności konsumenci, podmioty gospodarcze oraz właściwe organy krajowe, miały dostęp do istotnych dla nich informacji;
      • ułatwienie przeprowadzania kontroli zgodności produktu przez właściwe organy krajowe;
      • umożliwienie poprawy identyfikowalności produktów na kolejnych ogniwach łańcucha wartości.

Paszport produktu ma za zadanie pomagać konsumentom w dokonywaniu świadomych wyborów poprzez ułatwienie im dostępu do istotnych dla nich informacji o produkcie, zapewniać podmiotom gospodarczym i innym podmiotom w łańcuchu wartości (np. stacje obsługi, zakłady recyklingu) dostęp do istotnych informacji oraz umożliwiać właściwym organom krajowym wykonywanie ich obowiązków. Może on również stanowić narzędzie służące do badań rynkowych umożliwiające zmianę i doskonalenie obowiązków w przyszłości.

Cyfrowy paszport produktu nie zastąpi niecyfrowych form przekazywania informacji (np. instrukcje obsługi, etykiety), lecz będzie ich uzupełnieniem. Docelowo, paszport produktu będzie umożliwiał uzyskanie informacji na temat innych aspektów związanych ze zrównoważonym rozwojem, które będą miały zastosowanie do danej grupy produktów.

Ustanowienie kryteriów, wskazywanych w paszportach produktowych, dotyczących m.in. efektywności energetycznej i kwestii gospodarki cyrkularnej pozwoli nie tylko na zwiększenie niezależności energetycznej i materiałowo-surowcowej UE, ale także na zmniejszenie śladu środowiskowego produktów. Wewnątrzunijny rynek ulegnie wzmocnieniu, ponieważ wyeliminowana zostanie rozbieżność przepisów w poszczególnych państwach członkowskich.

Jakie informacje uzyska kupujący dzięki paszportowi?

Zgodnie z projektem rozporządzenia paszport produktu powinien zawierać poniższe dane:

      • informacje dotyczące obecności substancji niebezpiecznych w całym cyklu życia produktu[11];
      • w stosownych przypadkach, biorąc pod uwagę techniczną wykonalność oraz gdy takie wymagania poprawią zrównoważenie środowiskowe danej grupy produktów:
        • informacje na temat właściwości produktu pod kątem jednego lub więcej parametrów[12];
        • informacje dla konsumentów i innych użytkowników na temat sposobu instalacji, użytkowania, konserwacji i możliwości naprawy produktu w celu zminimalizowania jego wpływu na środowisko i zapewnienia optymalnej trwałości, a także na temat sposobu zwrotu lub możliwości jego zagospodarowania w ostatnim etapie cyklu życia;
        • inne informacje, które mogą mieć wpływ na sposób obchodzenia się z produktem przez strony inne niż producent, w celu poprawy efektywności pod kątem parametrów produktu;
        • ślad środowiskowy produktu;
      • jeden lub więcej nośników danych, z których będzie można korzystać[13];
      • układ, w jakim należy przedstawić nośnik danych oraz jego umiejscowienie;
      • informację czy paszport produktu powinien odnosić się do poziomu modelu, partii czy artykułu wraz z wyjaśnieniem ww. definicji;
      • sposób, w jaki paszport produktu będzie udostępniany klientom przed zawarciem przez nich umowy sprzedaży, wynajmu lub sprzedaży ratalnej, w tym w przypadku sprzedaży na odległość;
      • podmioty, które będą miały dostęp do informacji zawartych w paszporcie produktu – takie jak: klienci, producenci, importerzy i dystrybutorzy, sprzedawcy, podmioty zajmujące się naprawą produktów, ich regeneracją, renowacją lub recyklingiem, właściwe organy krajowe, organizacje interesu publicznego oraz Komisja bądź wszelkie organizacje działające w ich imieniu – a także zakres informacji, do których podmioty te mają dostęp;
      • podmioty, które mogą wprowadzać informacje do paszportu produktu lub je aktualizować, w tym w razie potrzeby stworzyć nowy paszport produktu – takie jak producenci, podmioty zajmujące się naprawą produktów, specjaliści ds. konserwacji, podmioty zajmujące się regeneracją i renowacją produktów lub ich recyklingiem, właściwe organy krajowe oraz Komisja lub wszelkie organizacje działające w ich imieniu – a także zakres informacji, które podmioty te mogą wprowadzać lub aktualizować;
      • okres, przez jaki dostępny będzie paszport produktu;
      • unikatowy identyfikator produktu;
      • globalny handlowy numer identyfikacyjny produktów lub ich części[14];
      • odpowiednie kody towaru, takie jak kod TARIC[15];
      • dokumentacja zgodności i informacje mające zastosowanie do danego produktu, takie jak deklaracja zgodności, dokumentacja techniczna lub certyfikaty zgodności;
      • podręczniki użytkownika, instrukcje, ostrzeżenia lub informacje dotyczące bezpieczeństwa, mające zastosowanie do danego produktu;
      • informacje dotyczące producenta, takie jak jego unikatowy identyfikator podmiotu oraz jasne, zrozumiałe i czytelne instrukcje umożliwiające konsumentom i innym istotnym użytkownikom bezpieczny montaż, instalację i obsługę, bezpieczne przechowywanie, konserwację i naprawę oraz bezpieczne unieszkodliwianie produktu, sporządzone w języku łatwo zrozumiałym dla konsumentów i innych użytkowników;
      • unikatowe identyfikatory podmiotu inne niż identyfikator producenta;
      • unikatowe identyfikatory zakładu;
      • informacje dotyczące importera, w tym jego numer EORI oraz nazwę, zarejestrowaną nazwę towarową lub zarejestrowany znak towarowy i adres pocztowy oraz – o ile są dostępne – jasne, zrozumiałe i czytelne środki komunikacji elektronicznej, za pomocą których można się skontaktować, a jeżeli nie jest to możliwe – umieszcza się te informacje na opakowaniu produktu, w dokumencie dołączonym do produktu lub w paszporcie produktu, o ile jest on dostępny;
      • nazwa, dane kontaktowe i kod unikatowego identyfikatora podmiotu gospodarczego mającego siedzibę w Unii[16];
      • nośnik danych, niepowtarzalny identyfikator produktu, niepowtarzalne identyfikatory operatorów oraz niepowtarzalne identyfikatory obiektów są, w stosownych przypadkach dla danych produktów, zgodne z normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej/Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej ("ISO/IEC") 15459-1:2014; normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej/Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej ("ISO/IEC") 15459-2:2015; normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej/Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej ("ISO/IEC") 15459-3:2014; normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej/Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej ("ISO/IEC") 15459-4:2014; normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej/Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej ("ISO/IEC") 15459-5:2014; normą Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej/Międzynarodowej Komisji Elektrotechnicznej ("ISO/IEC") 15459-6:2014.

Parametry produktu

Projekt rozporządzenia wskazuje konkretne parametry, które mogą stanowić podstawę do poprawy aspektów produktu. Będą one stosowane przy ustalaniu wymogów dotyczących efektywności i wymogów informacyjnych. Są to:

      • trwałość i niezawodność produktu lub jego części wyrażoną przez: gwarantowany okres żywotności produktu, okres eksploatacji, średni czas pomiędzy awariami, podanie informacji o rzeczywistym użytkowaniu produktu, odporność na naprężenia lub mechanizmy starzenia się;
      • łatwość naprawy i konserwacji wyrażoną przez: cechy, dostępność i czas dostawy części zamiennych, modułowość, kompatybilność z powszechnie dostępnymi częściami zamiennymi, dostępność instrukcji naprawy i konserwacji, liczbę stosowanych materiałów i części, stosowanie części standardowych, stosowanie norm kodowania części i materiałów w celu identyfikacji części i materiałów, liczbę i złożoność koniecznych procesów i narzędzi, łatwość nieniszczącego demontażu i ponownego montażu, warunki dostępu do danych produktu, warunki dostępu do niezbędnego sprzętu i oprogramowania lub warunki ich stosowania;
      • łatwość ulepszenia, ponownego użycia, regeneracji i odnowienia produktów wyrażoną przez: liczbę stosowanych materiałów i części, stosowanie części standardowych, stosowanie norm kodowania części i materiałów w celu identyfikacji części i materiałów, liczbę i złożoność koniecznych procesów i narzędzi, łatwość nieniszczącego demontażu i ponownego montażu, warunki dostępu do danych produktu, warunki dostępu do niezbędnego sprzętu i oprogramowania lub warunki ich stosowania, warunki dostępu do protokołów testów lub wyposażenia badawczego, które nie jest ogólnodostępne, dostępność gwarancji dla poszczególnych produktów poddanych regeneracji lub produktów odnowionych, warunki dostępu do technologii chronionych prawami własności intelektualnej, modułowość lub warunki ich stosowania;
      • łatwość i jakość recyklingu wyrażoną przez: stosowanie materiałów nadających się do recyklingu, bezpieczny, łatwy i nieniszczący dostęp do części i materiałów nadających się do recyklingu lub części i materiałów zawierających substancje niebezpieczne, skład i jednorodność materiałów, możliwość sortowania z zachowaniem wysokiej czystości, liczbę stosowanych materiałów i części, stosowanie części standardowych, stosowanie norm kodowania części i materiałów w celu identyfikacji części i materiałów, liczbę i złożoność koniecznych procesów i narzędzi, łatwość nieniszczącego demontażu i ponownego montażu, warunki dostępu do danych produktu, warunki dostępu do niezbędnego sprzętu i oprogramowania lub warunki ich stosowania;
      • unikanie rozwiązań technicznych uniemożliwiających ponowne użycie, ulepszenie, naprawę, konserwację, odnowienie, regenerację i recykling produktów i części;
      • stosowanie substancji, występujących samodzielnie jako składników substancji lub w mieszaninach, w trakcie procesu produkcji produktów lub prowadzące do ich obecności w produktach, w tym także wówczas, gdy produkty te stają się odpadami;
      • zużycie energii, wody i innych zasobów na co najmniej jednym etapie cyklu życia produktu, w tym wpływ czynników fizycznych lub aktualizacji oprogramowania i oprogramowania układowego na wydajność produktu oraz wpływ na wylesianie;
      • stosowanie lub zawartość materiałów pochodzących z recyklingu oraz odzysk materiałów;
      • masę i objętość produktu i jego opakowania oraz stosunek produktu do opakowania;
      • wykorzystanie użytych części;
      • ilość, charakterystykę i dostępność materiałów zużywalnych koniecznych do prawidłowego użytkowania i prawidłowej konserwacji;
      • ślad środowiskowy produktu, wyrażony jako ilościowe określenie, zgodnie z mającym zastosowanie aktem delegowanym, wpływu cyklu życia produktu na środowisko, zarówno w odniesieniu do co najmniej jednej kategorii wpływu na środowisko, jak i zagregowanego zbioru kategorii wpływu na środowisko;
      • ślad węglowy produktu;
      • uwalnianie mikrodrobin plastiku;
      • emisje do powietrza, wody lub gleby uwalniane na co najmniej jednym etapie cyklu życia produktu;
      • ilość wytwarzanych odpadów, w tym odpadów tworzyw sztucznych i odpadów opakowaniowych, oraz łatwość ich ponownego użycia, a także ilość wytwarzanych odpadów niebezpiecznych;
      • wydajność funkcjonalna oraz warunki użytkowania;
      • lekkie projektowanie wyrażone poprzez zmniejszenie zużycia materiałów, optymalizację struktur pod względem obciążenia i naprężenia, integrację funkcji w obrębie materiału lub w pojedynczym elemencie produktu, wykorzystanie materiałów o mniejszej gęstości lub wysokiej wytrzymałości oraz materiałów hybrydowych, a także optymalizację procesów wytwarzania, produkcji i montażu w odniesieniu do oszczędności materiałowych i redukcji odpadów.

Paszport a zjawisko greenwashingu

Intencją Unii Europejskiej jest zwiększenie świadomości obywateli. Konsument musi mieć możliwość samodzielnej weryfikacji drogi, którą przeszedł dany produkt zanim trafi do jego torby.

Paszport produktu ma być odpowiedzią na praktyki fałszywej komunikacji marketingowej przedsiębiorstw, bazującej na wprowadzających w błąd deklaracjach, dotyczących zgodności produktu lub jego elementów z zasadami ochrony środowiska. Co więcej, poprawi on jakość informacji o produktach, w szczególności na temat ich trwałości i możliwości naprawy, oraz pomoże zapobiegać zjawisku przedwczesnego postarzania produktów.

Anna Bączyk

koordynator ds. ESG w Dom Development S.A.; specjalizuje się w zagadnieniach klimatycznych, energetycznych, gospodarczych i GOZ; ma doświadczenie w zarządzaniu i prowadzeniu analiz na potrzeby przygotowania i realizacji projektów strategicznych


[1] Dyrektywa 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię oraz zmieniająca dyrektywę Rady 92/42/EWG, oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/57/WE i 2000/55/WE

[2] Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią.

[3] Link 

[4] COM (2022) 142 final

[5] Strategia UE na rzecz zrównoważonych wyrobów włókienniczych w obiegu zamkniętym; COM (2022) 141 final

[6] Wniosek do Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiające zharmonizowane warunki wprowadzania do obrotu wyrobów budowlanych, zmieniające rozporządzenie (UE) 2019/1020 i uchylające rozporządzenie (UE) nr 305/2011; COM (2022) 144 final

[7] Wniosek do Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca dyrektywy 2005/29/WE i 2011/83/UE w odniesieniu do wzmocnienia pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej poprzez lepsze informowanie i lepszą ochronę przed nieuczciwymi praktykami; COM (2022) 143 final

[8] Commission Staff Working Document Impact Assessment accompanying the document Proposal for a Regulation of the European Parliament and of the Council establishing a framework for setting ecodesign requirements for sustainable products and repealing Directive 2009/125/EC; SWD/2022/82 final

[9] Link

[10] Stan na 10 kwietnia 2023 r.

[11] Wymogi informacyjne w zakresie obecności substancji niebezpiecznych obejmują co najmniej:

      • nazwy substancji potencjalnie niebezpiecznych obecnych w produkcie;
      • w odpowiednim przypadku - umiejscowienie substancji potencjalnie niebezpiecznych w produkcie;
      • stężenie, maksymalne stężenie lub zakres stężeń substancji potencjalnie niebezpiecznych na poziomie produktu, jego istotnych części lub części zamiennych;
      • odpowiednie instrukcje bezpiecznego użytkowania produktu;
      • informacje dotyczące demontażu, recyklingu i zarządzania końcową fazą życia produktu.

[12] Parametry produktu opisane są w kolejnym podrozdziale.

[13] Proposal for a Regulation of the European Parliament and of the Council establishing a framework for setting ecodesign requirements for sustainable products and repealing Directive 2009/125/EC (10.02.2023) - 6199/23

[14] ISO/IEC 15459-6 lub jej odpowiednik

[15] Określony w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87

[16] Zgodnie z Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniające dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 oraz projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie bezpieczeństwa produktów konsumpcyjnych - COM(2013)75 final

Zobacz więcej podobnych artykułów